مقالات آموزشی و تخصصی

تفاوت های جوشکاری، لحیم کاری سخت و لحیم کاری نرم چیست؟

انواع روش های اتصال

درود بر شما، بصورت کلی جوشکاری، لحیم کاری سخت یا Brazing و لحیم کاری نرم یا Soldering، هر سه فرآیندهایی جهت اتصال فلزات و در برخی موارد غیر فلزات، به یکدیگر هستند.

لحیم کاری چیست؟

در صنعت، لحیم کاری سخت، به روش اتصالی اطلاق می شود که در آن اجزایی که قرار است به یکدیگر متصل شوند، به دمای ذوب نخواهند رسید، بلکه عمل اصلی اتصال با کمک فلز پر کننده ای با دمای ذوب بالای 450 درجه سلسیوس و در نتیجه خاصیت موئینگی ایجاد شده مابین این فلز پر کنند ذوب شده و اجزای اتصال، عملیات انجام گرفته و ما به یک لحیم کاری سخت دست خواهیم یافت.

لحیم کاری سخت

از خواص و شرایط دیگر این روش اتصال می توان به موارد ذیل اشاره کرد:

بخاطر اینکه دو عضو پایه که به آنها Base Metal نیز گفته می شود، به دمای ذوب نمی رسند، موضع اتصال همیشه دارای ترکیبی متفاوت با فلزات اصلی میباشد(این ویژگی در لحیم کاری نرم نیز وجود دارد).
جهت ایجاد جاذبه حاصل از خاصیت موئینگی، بایستی تا حد امکان فاصله یا Gap مابین دو فلز اصلی، کم باشد.
همچنین جهت کسب بالاترین خواص مکانیکی و متالوژیکی از محل اتصال، بایستی کامل این نقاط از زنگاز و اکسیدها، چربی، رنگ و هر گونه کثیفی کاملا پاک شده باشند.( این امر در هر سه روش اتصال جوشکاری، لحیم کاری سخت و نرم، از الزامات می باشد).
فرآیند در دمایی بسیار پایین تر از روش جوشکاری انجام می شود که باعث خواهد شد حرارت ورودی به فلزات پایه بسیار کمتر بوده و موجبات ایجاد عیوب متالوژیکی مانند تغییر در اندازه دانه های ساختار فلزات و عیوب فیزیکی مانند اعوجاج را کمتر بوجود بیاورد.
با این روش می توان فلزات غیر همجنس را به راحتی به یکدیگر متصل کرد.

اگر تمامی شرایط فرآیند به درستی بکار گرفته و لحاظ شده باشد، به اتصالی بسیار قوی متناسب با خواص فلز پرکننده می توان دست یافت.

لحیم کاری نرم

از سوی دیگر، لحیم کاری نرم به روشی اطلاق می شود که در آن مجددا عضوهای پایه به دمای ذوب در حین اتصال نرسیده ولی فلز پر کننده استفاده شده و جهت اجرای اتصال این عضو پر کننده به دمای ذوب خواهد رسید، منتها در اینجا دمای ذوب فلز پر کننده پاییین تر از 450 درجه سلسیوس می باشد و عمل متصل شدن اعضاء مجددا توسط خاصیت جذب موئینگی حاصل می شود.

ویژگی های لحیم کاری نرم

جهت ایجاد جاذبه حاصل از خاصیت موئینگی، بایستی تا حد امکان فاصله یا Gap مابین دو فلز اصلی، کم باشد.
با این روش می توان فلزات غیر همجنس را به راحتی به یکدیگر متصل کرد.
فرآیند در دمایی بسیار پایین تر از روش جوشکاری و پایین تر از روش لحیم کاری سخت انجام می شود که باعث خواهد شد حرارت ورودی به فلزات مجددا بسیار کاهش یابد و موجبات ایجاد عیوب متالوژیکی مانند تغییر در اندازه دانه های ساختار فلزات و عیوب فیزیکی مانند اعوجاج را بسیار کمتر کند.
فرآیند به راحتی بوسیله ابزاری مانند هویه های کوچک و بزرگ صنعتی قابل اجرا می باشد.
در این روش نمی توان انتظار داشت که به اتصالی با استحکام جوشکاری و حتی لحیم کاری سخت، دست یافت، چرا که فلز پر کننده مورد استفاده در این فرآیند خود دارای استحکام کمتری نسبت به موارد مشابه مورد استفاده در جوشکاری و لحیم کاری سخت، می باشد.

ویژگی های فرآیند جوشکاری

در نهایت جوشکاری جهت اتصال دو عضو یا همان فلزات پایه، تفاوتهای اصلی با فرآیندهای لحیم کاری دارد که، مهمترین آنها ذوب شدن فلزات پایه (فلز پایه یک اصطلاح کلی است، ممکن است عضوهایی که قرار است به یکدیگر جوش بخورند، از جنس پلاستیک و یا حتی سرامیک باشند) ذوب شده و در یکدیگر ادغام می شوند، البته فرآیندهای جوشکاری مختلفی وجود دارد که دو عضو در یکدیگر نفوذ کرده و در اصل عمل ذوبی رخ نمی دهد، ولی درروشهای مرسوم جوشکاری بایستی فلزات پایه را نیز به دمای ذوب رسانده و با کمک یا بدون کمک از فلز پر کننده، اقدام به اجرای عمل جوشکاری نمود.

از دیگر تفاوتهای فرآیندهای جوشکاری و لحیم کاری، استحکام بیشتر موضع اتصال در روشهای جوشکاری نسبت به لحیم کاری می باشد.

همچنین میتواند مختصری از تاریخچه جوشکاری را مطالعه فرمایید.

 

برتری های لحیم کاری نسبت به جوشکاری

یک برتری کلی که روش های اتصال دهی لحیم کاری نسبت به جوشکاری دارند، قابلیت پیوند فلزات نامشابه و غیر هم جنس مثل برنج به فولاد بوده که این عمل در روش های جوشکاری مرسوم، امکان پذیر نمی باشد.
همچنین مقدار حرارت ورودی در جوشکاری به روشهایی که درآن جهت اتصال دهی از حرارت استفاده می شود به موضع اتصال و فلزات پایه، بسیار بیشتر از نمونه مشابه در لحیم کاری بوده که این خود می تواند خواص متالوژیکی و فیزیکی عضوهای درگیر در جوشکاری را تغییر دهد.

صنعتی

Leave a Reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *